ده نکته حقوق مدنی ـ قسمت پانزدهم

نظرات

نکته صد و چهل و یکم : علم و جهل طرفین تاثیری در بطلان شرط ندارد هر چند علم و جهل مشروط له نسبت به بطلان شرط در خصوص اعمال حق فسخ موثر است .

نکته صد و چهل و دوم : علم و جهل طرفین در بطلان شرط تاثیری ندارد و ماده ۲۳۲ قانون مدنی نیز به طور مطلق چنین شروطی را باطل اعلام نموده است .

نکته صد و چهل و سوم : مشروط له در عوض پرداختی خود ، شرط را نیز ملحوظ داشته و در صورت عدم تحقق شرط ، اوست که متضرر می شود و ضرری از این جهت برای مشروط علیه قابل تصور نیست.

نکته صد و چهل و چهارم : غیر مقدور شدن انجام شرط پس از انعقاد معامله همانند شرطی است که انجام آن در حین انعقاد غیر مقدور بوده است .

نکته صد و چهل و پنجم : وجود حق فسخ برای مشروط له منصرف به مواردی است که وی در غیر مقدور بودن شرط دخیل نباشد .

نکته صد و چهل و ششم : عقلای جامعه درج شرطی را که دارای نفع و فایده نباشد باطل اعلام می کنند و به همین جهت ماده ۲۳۲ق.م شرطی را که در آن نفع فایده نباشد باطل اعلام نموده است .

نکته صد و چهل و هفتم : منظور از نامشروع بودن ، جرم بودن آن عمل نیست بلکه شامل هر عمل بدون مجوز قانونی است و لو اینکه آن عمل جرم نباشد .

نکته صد و چهل و هشتم : درصورتی که شرطی در عقد درج شود که بر خلاف مقتضای ذات آن عقد باشد ، بین مفاد شرط و مفاد عقد تضاد حاصل می شود . زیرا تحقق عقد موجب پیدایش مقتضای آن می گردد و تحقق شرط موجب عدم پیدایش آن مقتضی می گردد و نتیجه عقد مزبور ، اثبات مقتضی و نفی آن در آن واحد است .

نکته صد و چهل و نهم : شرط خلاف تمام آثار عقد همان شرط خلاف مقتضای ذات عقد می باشد که مطابق ماده ۲۳۳ق.م ، باطل و مبطل عقد می باشد .

نکته صد و پنجاهم : برخی از حقوقدان ها معتقدند ، شرط یا مخالف مقتضای اطلاق عقد است یا مخالف مقتضای ذات عقد ، و تصور شرط خلاف مقتضای اثر امکان پذیر نیست . و چنین مواردی را مشمول مقتضای اطلاق عقد می دانند .

0 پاسخ

ارسال یک پاسخ

می خواهید در گفتگو ها شرکت کنید؟
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *